شعر

شعر هایم همه تندیس خیالی ابدیست

که سکوت ،فریاد غزل غزل امید و باور ماست

چای شعر

صحبتی مختصر با کسانی که ،دلی به عالم شعر سپرده اند .روزگاری را با سرودن اشعار و قصاید زیبا به کام خود و دیگران همچون چای قند پهلو شیرین و

میراثی کهن از ادبیات غنی فارسی برای آیندگان به یادگار گذاشته اند .بله، شعر همچون چای قند پهلوشیرینی کلامی است ؛که از عمق جان و احساس آدمی دم

کشیده و بر زبان جان سوز جاری شده است.

اشعار عاشقانه

سبکی از سرودن و به نظم درآوردن نثر روانی است ،که با درون مایه ی عشق و عواطف به رشته تحریر در آمده است.برگفته از عشق خالق به مخلوق ،

عشق مخلوق به خالق خویش ،احساسات آدمی در قالب عشق و نیاز روح و جان و جسم تعبیر شده است.

سبک شیوای عاشقانه ها در قالب شعر نو به تصویر کشیده شده است ؛که امروز در میان تمامی سبک ها و قالب های شعر در میان عموم محبوبیت دارد.

چراکه ؛روان و صلیس و بر گرفته از لحن عامیانه ی سخن است و قادر است ارتباط معنایی به واژه گان و احساسات آدمی را به سادگی وزیبایی بیان کند.

“من اینجا ریشه در خاکم

من اینجا عاشق این خاک اگر آلوده یا پاکم

من اینجا تا نفس باقیست می مانم

من از اینجا چه می خواهم ،نمی دانم

امید روشنایی گر چه در این تیره گیهانیست

من اینجا باز در در این دشت خشک تشنه می رانم

من اینجا روزی آخر از دل خاک با دست تهی گل بر می افشانم

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه چون خورشید سرود فتح می خوانم

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت”_{اشعار فریدون مشیری}